ANALIZË SHTESË
TRADHTIA E MADHE: NGA RUGOVA TE SHITJA E KOSOVËS ME MARRËVESHJE
Kur trashëgimtarët pa legjitimitet u bënë shërbëtorë të kauzave të huaja – dhe ndanë Kosovën me dorën e vet
Shtesë në analizë: Abdixhiku, marrëveshjet dhe dorëzimi i Mitrovicës
Një nga momentet më të zymta të politikës pas-Rugoviane ishte kur gjatë fushatës elektorale, aktivisti i LDK-së, Lumir Abdixhiku – të cilin nuk mund ta quajmë lider të vërtetë të kësaj partie – deklaroi në media se marrëveshjet e nënshkruara nga Isa Mustafa dhe Hashim Thaçi do të zbatohen, dhe se Kosova duhet të heqë dorë nga Mitrovica Veriore.
Kjo nuk ishte vetëm një deklaratë taktike apo diplomatike, por një legjitimim publik i copëtimit të vendit dhe një braktisje e hapur e interesit kombëtar. Ajo përfaqëson kulmin e rrëshqitjes ideologjike të LDK-së, nga një parti që dikur mbronte Kosovën me idealizëm, në një strukturë të përkulur para trysnisë ndërkombëtare dhe aleancave të gabuara politike.
Këtë pozicion e kanë ndihmuar dhe mbështetur: Kryeministri Edi Rama i Shqipërisë, i cili në emër të një “normalizimi” rajonal është bërë avokat i interesave serbe në dialog, shpesh pa asnjë konsultim me institucionet e Kosovës;
Grupet e vetëshpallura “djathtiste” brenda LDK-së dhe PDK-së, të cilat, në emër të stabilitetit, kanë mbështetur marrëveshje që e fragmentojnë shtetin dhe e kthejnë Kosovën në një entitet të varur e të kontrolluar nga jashtë.
NGA RUGOVA TE MARRËVESHJET E NËNSHTRIMIT
Kur trashëgimtarët pa legjitimitet u bënë shërbëtorë të kauzave të huaja – dhe ndanë Kosovën me dorën e vet
Trashëgimia e Rugovës ishte :Kombi si strategji, Paqja si mjet
Ibrahim Rugova mbeti figura kyçe e historisë moderne të Kosovës, jo vetëm për shkak të qëndrueshmërisë së tij ndaj presionit serb, por për shkak të vizionit strategjik që e vendosi kombin shqiptar në qendër të politikës kosovare. Ai ndërtoi një projekt shtetëror të bazuar në trashëgiminë iliro-dardane, në identitetin kulturor dhe gjuhësor shqiptar dhe në aleancën afatgjatë me Perëndimin demokratik.
- Largimi nga filozofia Rugoviane – Marrëveshje të njëanshme dhe sovranitet i zhbërë
Pasardhsit politikë të LDK-s nuk e ruajtën thelbin ideologjik dhe moral të trashëgimisë së tij.
Kjo politikë çoi në: Marrëveshjen e Brukselit (2013) – ku për herë të parë u pranua një strukturë autonome për komunat me shumicë serbe;
-Zonat e trashëgimisë ortodokse serbe me status të veçantë jashtë juridiksionit të plotë të shtetit;
-Propozime për ndarje de facto të Mitrovicës Veriore dhe zhbërjen e rendit unitar të Kosovës.
-Lumir Abdixhiku dhe deklarata për zbatimin e marrëveshjeve: “Kosova të heqë dorë nga Mitrovica”
Në një ndër momentet më dëshpëruese të fushatës, Lumir Abdixhiku, si kryetar i LDK-së, deklaroi në media se marrëveshjet e arritura nga Isa Mustafa dhe Hashim Thaçi duhet të zbatohen, madje duke përfshirë edhe heqjen dorë nga Mitrovica Veriore.
Kjo deklaratë nuk ishte gabim retorik, por shprehje e qartë e një politike kapitulluese, ku interesat e shtetit zëvendësohen me kalkulime të dobëta elektorale dhe dëshirë për t’iu përshtatur diplomacisë ndërkombëtare pa asnjë kusht.
Një nga faktorët më kundershtus në dobësimin e pozitës ndërkombëtare të Kosovës është ndikimi i Edi Ramës, Kryeministër i Shqipërisë.
Në vend se të ishte zëri i fuqishëm i Kosovës në forumet ndërkombëtare, Rama shpesh është pozicionuar si “neutralizues i tensioneve” në kurriz të interesit të Kosovës.
Rastet janë të shumta:
-Ai mbështeti platformën e “Minishengenit Ballkanik” – më vonë “Ballkani i Hapur” – një projekt që anashkalonte shtetësinë e Kosovës dhe e barazonte atë me entitetet brenda Serbisë;
-Në shumë raste, Rama ka qenë më afër qëndrimeve të Vuçiqit sesa të Kosovës, duke u bërë ndërmjetësues i padeklaruar i projekteve rajonale që rrezikojnë integritetin territorial të Kosovës;
-Në vend që të kërkonte njohjen e ndërsjellë të shteteve shqiptare në OKB, Rama zgjodhi marrëveshje të heshtura me Beogradin në dëm të Prishtinës.
Këto qëndrime nuk janë thjesht gabime politike, por shkelje e parimeve të solidaritetit kombëtar shqiptar dhe përkrahje e heshtur ndaj copëtimit të shtetit të Kosovës.
Faktori ndërkombëtar – i njëanshëm, i padrejtë, por i lejuar të veprojë kështu nga liderët vendorë
Bashkësia ndërkombëtare – veçanërisht BE-ja – shpesh ka vepruar si ndërmjetës që më shumë kërkon lëshime nga Kosova sesa nga Serbia. Asnjë marrëveshje nuk ka prodhuar njohje nga Serbia, as zbatim të ndershëm, por gjithnjë më shumë kërkesa ndaj palës kosovare për “fleksibilitet”, që në praktikë do të thotë dorëzim.
Kjo është lehtësuar nga vetë liderët e Kosovës, të cilët:
-Nuk kanë pasur platformë të unifikuar kombëtare në negociata;
-Kanë vepruar të ndarë dhe të paqartë në raport me kërkesat ndërkombëtare;
-Nuk kanë vënë kufij të qartë për çfarë është negociueshme dhe çfarë është e panegociueshme.
Kosova nuk mund të lejojë më që:
Marrëveshjet të bëhen pa legjitimitet popullor;
-Mitrovica dhe veriu të trajtohen si “barrë”, e jo si pjesë e pandashme e shtetit;
-Edi Rama dhe të tjerë të flasin në emër të Kosovës pa mandate, pa përgjegjësi dhe pa ndërgjegje.
Koha është për një platformë kombëtare shqiptare, jo për marrëveshje personale.
Koha është për kthimin e shtetit te qytetari, jo te pazari.
