Koalicioni LVV-LDK: Mundësi apo Rrezik për Përsëritjen e së Kaluarës?
Presidentja Vjosa Osmani mund të luajë një rol kyç në afrimin e Lëvizjes Vetëvendosje (LVV) dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK), duke tejkaluar mosmarrëveshjet e së kaluarës për të mirën e vendit. Një bashkëpunim i tillë mund të rezultojë në një qeverisje funksionale dhe të qëndrueshme, nga e cila Kosova do të përfitonte ndjeshëm.
Për më tepër, një koalicion i tillë mund të krijojë mundësinë për rizgjedhjen e Presidentes Osmani për një mandat të dytë, duke shmangur kështu krizën politike të parashikuar për vitin e ardhshëm.
Megjithatë, një pengesë potenciale për mos bërjen e këti koalicioni është zotimi i LDK-së gjat fushatës për të zbatuar marrëveshjet e nënshkruara në të kaluarën sapo të vijë në pushtet, që mund të perceptohet si tradhti dhe të ketë kontribuar në humbjen e mbështetjes të LDK-s në zgjedhjet e 9 Shkurtit .
Nëse LDK arrin të tejkalojë këtë çështje dhe të fokusohet në interesin e përgjithshëm të Kosovës, një qeverisje e përbashkët me LVV-në mund të jetë e realizueshme, duke përfshirë edhe mundësinë e rizgjedhjes së Presidentes Osmani.
Është e rëndësishme të theksohet se ka pasur raportime për bisedime të mundshme mes grupit të Presidentes Osmani dhe LDK-së për një rikthim të mundshëm në këtë parti, gjë që mund të ndikojë pozitivisht në afrimin e dy partive dhe në krijimin e një koalicioni të qëndrueshëm.
Mendimi im për një koalicion të mundshëm mes LVV-së dhe LDK-së duhet të analizohet në kontekstin politik dhe historik të Kosovës.
Në teori, një bashkëpunim mes këtyre dy partive mund të sjellë stabilitet dhe një qeverisje më të qëndrueshme, duke pasur parasysh se përfaqësojnë dy nga grupimet e mjaftushme për ta bërë çeverinë funksionale,edhe më grupime janë parti më të mëdha politike në vend.
Megjithatë, historia e marrëdhënieve të tyre tregon se besimi mes LVV-së dhe LDK-së është dëmtuar rëndë pas përvojës së prishjes së koalicionit në vitin 2020. Përçarja mes tyre erdhi si rezultat i mosmarrëveshjeve të thella mbi çështje madhore, përfshirë raportet me Serbinë dhe ndikimin e faktorëve ndërkombëtarë.
Për rrjedhojë, edhe nëse një koalicion i tillë rikrijohet, ai do të përballet me sfida të mëdha për shkak të dallimeve programatike, interesave politike dhe mungesës së besimit reciprok.
Sa i përket argumentit se qeveria aktuale nuk guxon të dërgojë një draft-statut të Asociacionit për shqyrtim në Gjykatën Kushtetuese, kjo pasqyron një shqetësim të ligjshëm për ndikimin e jashtëm dhe të brendshëm në institucionet e Kosovës. Megjithatë, problemi i Asociacionit nuk është thjesht çështje gjykate, por një temë politike dhe strategjike që prek sovranitetin dhe funksionalitetin e shtetit.
Nëse LVV dhe LDK do të arrijnë një marrëveshje për bashkëqeverisje, ata duhet të jenë të qartë për parimet dhe synimet e tyre të përbashkëta, duke shmangur përsëritjen e gabimeve të së kaluarës. Përndryshe, një koalicion i tillë do të ishte i brishtë dhe i rrezikuar nga tensionet e brendshme dhe presionet e jashtme.
